ปาจิตตีย์ ๙๒

ภิกษุพูดเท็จ (เรื่องอะไรก็ตาม)

ภิกษุพูดด่า/เสียดสีด้วยเรื่องชาติกำเนิด ชื่อ ตระกูล อาชีพ รูปลักษณ์ กิเลส หรืออาบัติ

ภิกษุเอาความของภิกษุหนึ่งไปบอกอีกรูปหนึ่งเพื่อยุให้แตกแยก

สอนธรรมโดยให้คฤหัสถ์ท่องตามบาทต่อบาท (เหมือนครูสอนนักเรียน ไม่เคารพธรรม)

ภิกษุนอนในห้องเดียวกับชายมิใช่ภิกษุ เกิน ๒–๓ คืน

ภิกษุนอนในห้องเดียวกับหญิงแม้คืนเดียว

ภิกษุแสดงธรรมให้หญิงเกิน ๕–๖ คำ โดยไม่มีชายรู้เดียงสาอยู่ด้วย

ภิกษุบอกคุณวิเศษ (ฌาน สมาบัติ มรรค ผล) ที่ตนมีจริงแก่ผู้ที่ยังไม่ได้อุปสมบท

ภิกษุบอกอาบัติหนัก (ปาราชิก สังฆาทิเสส) ของภิกษุอื่น ให้ผู้ยังไม่ได้อุปสมบทฟัง

ภิกษุขุดดินเอง หรือสั่งให้ผู้อื่นขุดดิน (ดินเป็นชีวิตในความเชื่อของสมัยนั้น)

ภิกษุตัด ทำลาย หรือสั่งให้ตัดต้นไม้ ใบ ผล ดอก ของพืช

ภิกษุถูกสงฆ์ถามเรื่องอาบัติ แล้วพูดเลี่ยง/กลับคำ/อ้างเรื่องอื่น

ภิกษุติเตียน/เพ่งโทษการลงโทษที่สงฆ์ทำไปโดยชอบธรรม

ภิกษุปูที่นอนของสงฆ์ในที่แจ้ง แล้วออกไปโดยไม่เก็บและไม่สั่งใครเก็บ

ภิกษุปูที่นอนในกุฏิสงฆ์ แล้วออกไปโดยไม่เก็บ

ภิกษุบังคับเข้าไปนอนในเสนาสนะของภิกษุอื่น เพื่อให้เขารำคาญจนออกไป

ภิกษุฉุดภิกษุอื่นออกจากเสนาสนะของสงฆ์ เพราะโกรธ

ภิกษุนั่งหรือนอนบนเตียงชั้นสอง (ที่ไม่มั่นคง) ในกุฏิหลายชั้น

ภิกษุสร้างวิหารใหญ่ พอกผนังด้วยปูน/ฉาบเกิน ๒–๓ ชั้นเพื่อป้องกันฝน

ภิกษุรู้ว่าน้ำมีสัตว์อยู่ แล้วใช้น้ำนั้นรดหญ้าหรือดิน (ทำให้สัตว์ตาย)

ภิกษุไม่ได้รับมอบหมายจากสงฆ์ แล้วไปสอนภิกษุณี

ภิกษุสอนภิกษุณีหลังอาทิตย์ตก

ภิกษุไปยังที่อยู่ของภิกษุณีเพื่อสอน โดยไม่มีเหตุสมควร

ภิกษุกล่าวติเตียนพระที่สอนภิกษุณีว่า "สอนเพื่อหวังลาภ"

ภิกษุให้จีวรแก่ภิกษุณีมิใช่ญาติ (นอกจากการแลก)

ภิกษุเย็บหรือสั่งเย็บจีวรให้ภิกษุณีมิใช่ญาติ

ภิกษุนัดเดินทางร่วมกับภิกษุณี (เกินระยะหมู่บ้าน) โดยไม่มีเหตุจำเป็น

ภิกษุนัดขึ้นเรือลำเดียวกับภิกษุณี (เกินทางข้ามฟาก)

ภิกษุรู้ว่าอาหารนั้นเป็นของที่ภิกษุณีได้มาเพราะเธอชวนคฤหัสถ์ถวาย แล้วฉัน

ภิกษุนั่งสองต่อสองกับภิกษุณีในที่ลับ (คนเดียวต่อคนเดียว)

ภิกษุฉันอาหารที่คฤหัสถ์จัดไว้เฉพาะ (ที่พักคนเดินทาง) เกิน ๑ มื้อ

ภิกษุ ๔ รูปขึ้นไปรวมตัวกันไปรับอาหารที่เขานิมนต์ไว้เฉพาะเป็นหมู่ (ยกเว้นมีเหตุ ๗ ประการ)

ภิกษุรับนิมนต์ที่หนึ่งแล้ว ไปฉันที่อื่นก่อนถึงกำหนด

ภิกษุรับของถวายเป็นขนม (จากคฤหัสถ์ผู้ต้องการถวายเพียง ๒ บาตร) เกิน ๓ บาตร

ภิกษุเสร็จการฉันแล้ว (ลุกจากอาสนะ/ห้ามตนเอง) แล้วฉันต่ออีก

ภิกษุเสนออาหารให้ภิกษุอื่นหลังจากเขาห้ามฉันแล้ว เพื่อให้เขาผิด

ภิกษุฉันอาหาร (ของเคี้ยว ของฉัน) หลังจากเที่ยงวันเป็นต้นไปจนถึงอรุณใหม่

ภิกษุเก็บอาหารที่รับมาวันนี้ ค้างคืนแล้วนำมาฉันวันรุ่งขึ้น

ภิกษุสุขภาพดี แต่ขอของประณีต (เนย นม น้ำมัน ปลา เนื้อ ฯลฯ) จากคฤหัสถ์มิใช่ญาติ/มิได้ปวารณา

ภิกษุหยิบอาหารใส่ปากโดยที่ยังไม่ได้มีใครประเคน (ยกเว้นน้ำและไม้สีฟัน)

ภิกษุให้ของเคี้ยว/ของฉันกับนักบวชเปลือย (อเจลก) หรือนักบวชนอกศาสนาด้วยมือตนเอง

ภิกษุชวนภิกษุอื่นไปบิณฑบาต แล้วส่งกลับโดยไม่แบ่งอาหาร เพื่อทำความผิดกับหญิง

ภิกษุเข้าไปนั่งในห้องลับในเรือนที่มีคู่สามีภรรยาอาศัยอยู่ (ส่วนของหญิง)

ภิกษุนั่งสองต่อสองกับหญิงในที่ลับตา (ไม่มีชายรู้เดียงสาอยู่ด้วย)

ภิกษุนั่งสองต่อสองกับหญิงในที่ลับหู (ไม่มีชายรู้เดียงสา)

ภิกษุรับนิมนต์ฉันแล้ว เข้าบ้านตระกูลอื่นในเวลาฉัน โดยไม่บอกลาภิกษุที่รู้

ภิกษุรับของปวารณา (เภสัช) เกิน ๔ เดือน โดยไม่ขอขยายเวลา

ภิกษุไปดูกองทัพจัดทัพ โดยไม่มีเหตุสมควร

ภิกษุพักค้างในกองทัพ (ถึงมีเหตุต้องไป) เกิน ๒–๓ คืน

ภิกษุไปดูการซ้อมรบ (ยุทธภูมิ ขบวนทัพเข้ารบ)

ภิกษุดื่มสุราหรือของมึนเมา แม้เพียงปลายหญ้า

ภิกษุจี้หรือจั๊กจี้ภิกษุอื่นด้วยนิ้วมือ

ภิกษุเล่นน้ำ (ตักสาดกัน, ดำน้ำหยอกเล่น)

ภิกษุแสดงความไม่เอื้อเฟื้อต่อผู้เตือนสอนเรื่องวินัย

ภิกษุแกล้งทำเสียง/อุบายให้ภิกษุอื่นตกใจกลัว

ภิกษุก่อไฟผิงกายของตน (หรือสั่งให้ก่อ) ในที่โล่ง (ยกเว้นมีเหตุเช่น อาพาธ)

ภิกษุอาบน้ำในเขตมัชฌิมประเทศ ก่อนครบกึ่งเดือน (อาบครั้งก่อนแล้ว ๑๕ วัน) (ยกเว้น เขตร้อน อาพาธ ใกล้เวลาจะเดินทาง)

ภิกษุไม่ทำเครื่องหมาย (จุดสี) ที่จีวรใหม่ก่อนใช้

ภิกษุเอาของที่วิกัปไว้กับภิกษุอื่นมาใช้ โดยไม่ถอนวิกัปก่อน

ภิกษุซ่อนบาตร จีวร หรือบริขารของภิกษุอื่น เพื่อเล่นหยอก

ภิกษุจงใจฆ่าสัตว์ดิรัจฉาน (ต่างจากปาราชิก ๓ ตรงที่ไม่ใช่มนุษย์)

ภิกษุรู้ว่าน้ำมีสัตว์อยู่ แล้วใช้น้ำนั้นโดยรู้ว่าสัตว์จะตาย

ภิกษุรู้ว่าสงฆ์ตัดสินอธิกรณ์เสร็จแล้ว แต่รื้อฟื้นให้พิจารณาใหม่

ภิกษุรู้ว่าภิกษุอื่นต้องอาบัติชั่วหยาบ แล้วปกปิดไว้

ภิกษุรู้ว่าผู้ขอบวชอายุยังไม่ครบ ๒๐ ปี แล้วบวชให้

ภิกษุนัดเดินทางร่วมกับขบวน (โจร/ลักลอบข้ามแดน/ผู้ค้าของผิดกฎหมาย)

ภิกษุนัดเดินทางระยะไกล (เกิน ๑ หมู่บ้าน) ร่วมกับหญิงสองต่อสอง

ภิกษุถือทิฏฐิผิด "กามไม่เป็นอันตราย" ถูกสวดสมนุภาส ๓ ครั้งยังไม่สละ (หนักขึ้นถ้าไม่สละก็ถูกอุกเขปนียกรรม)

ภิกษุรู้ว่าเพื่อนภิกษุถูกอุกเขปนียกรรม (ขับออกจากสงฆ์ชั่วคราว) แล้วยังร่วมกิจกรรม/ฉัน/นอนด้วย

ภิกษุรับสามเณรที่ถือทิฏฐิผิดเรื่องกาม (เช่นเดียวกับข้อ ๖๘) ไว้เลี้ยงดู

ภิกษุถูกเตือนเรื่องวินัย แล้วกล่าวว่า "ยังไม่ถามท่านผู้รู้ก่อน จะไม่ศึกษา"

ภิกษุติเตียนการบัญญัติสิกขาบทของพระพุทธเจ้า ว่า "ลำบากยุ่งยากเกินไป"

ภิกษุฟังปาฏิโมกข์บ่อยครั้งแล้ว แต่แสร้งอ้างว่าไม่รู้ เพื่อเลี่ยงอาบัติ

ภิกษุตี (ใช้มือหรือของแทน) ภิกษุอื่นด้วยโกรธ

ภิกษุเงื้อมือ/ยกอาวุธขึ้นจะตีภิกษุอื่น (แม้ยังไม่ได้ตี)

ภิกษุโจทภิกษุอื่นด้วยสังฆาทิเสส โดยไม่มีมูล (คล้ายปาราชิก ๘ แต่เบากว่า)

ภิกษุจงใจทำให้ภิกษุอื่นรำคาญใจ (เช่นพูดแซวเรื่องอาบัติ)

ภิกษุแอบฟังภิกษุอื่นทะเลาะหรือโต้เถียง เพื่อเอาเรื่องไปเล่า

ภิกษุให้ฉันทะ (อนุมัติ) ในสังฆกรรม แล้วภายหลังกลับมาติเตียน

ภิกษุลุกออกจากที่ประชุมสงฆ์กำลังทำสังฆกรรม ก่อนเสร็จ (ด้วยความโกรธ)

ภิกษุยินยอมให้สงฆ์มอบจีวรแก่ภิกษุอื่น แล้วภายหลังกล่าวว่า "สงฆ์เอาของไปให้ด้วยความสนิทสนม"

ภิกษุรู้ว่าคฤหัสถ์จะถวายของให้สงฆ์ แล้วน้อมให้ถวายแก่บุคคลแทน (คล้ายนิสสัคคิย ๓๐)

ภิกษุเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน (ที่พระราชากับพระมเหสีประทับ) โดยไม่ได้ทูลขอ

ภิกษุหยิบของมีค่า (แก้วมณี ทอง เงิน) ที่ตกอยู่ (ยกเว้นในวัด/ที่พักจึงเก็บคืนเจ้าของได้)

ภิกษุเข้าหมู่บ้านในเวลาวิกาล (หลังเที่ยง/ค่ำ) โดยไม่บอกภิกษุอื่น/ไม่มีเหตุรีบด่วน

ภิกษุทำกล่องเข็มด้วยกระดูก งา หรือเขา (สิ่งที่ใกล้ชีวิต) + ทุบทิ้ง

ภิกษุทำเตียงหรือตั่งขาสูงเกิน ๘ นิ้วสุคต (ประมาณ ๒๑ ซม.) + ตัดให้ต่ำ

ภิกษุทำเตียงหรือตั่งยัดด้วยนุ่น (ฝ้าย นุ่นต้นไม้) + ต้องรื้อนุ่นออก

ภิกษุทำผ้ารองนั่ง (นิสีทนะ) เกินขนาด ยาว ๒ คืบ × กว้าง ๑.๕ คืบสุคต + ต้องตัด

ภิกษุทำผ้าปิดแผล (สำหรับปิดฝี/แผล) เกินขนาด ยาว ๔ คืบ × กว้าง ๒ คืบ + ต้องตัด

ภิกษุทำผ้าอาบน้ำฝนเกินขนาด ยาว ๖ คืบ × กว้าง ๒.๕ คืบ + ต้องตัด

ภิกษุทำจีวรที่มีขนาด ≥ ขนาดจีวรของพระสุคต (ยาว ๙ คืบ × กว้าง ๖ คืบสุคต) + ต้องตัด